شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر اعتماد و اتکای شاعر به خداوند است. او تأکید می‌کند که اگر خداوند یار او باشد، هیچ نیازی به یاری از بندگان ندارد. شاعر به قدرت و وسعت خالق اشاره می‌کند و می‌گوید همه موجودات در آسمان و زمین مخلوق خدا هستند. او همچنین از جایگاه خود به عنوان یک بندۀ خدا صحبت می‌کند و می‌گوید که حتی اگر سگ بارگاه خدا باشد، ارزشش از آنچه که هست بیشتر است، زیرا در نهایت، ارتباط و یاری خداوند برایش از هرچیزی مهم‌تر است.
گر خدای سپهر یار من استسیر گردون به اختیار من است
هوش مصنوعی: اگر خداوند آسمانها همراه من باشد، آنگاه گردش و تحولات زندگی به دست خودم خواهد بود.
یاری از بندگان نمی‌خواهمگر خداوندگار یار من است
هوش مصنوعی: من از هیچ یک از بندگان کمک نمیطلبم، چون خداوندگار من خود یار من است.
آسمان و زمین و جن و ملکهمه مخلوق کردگار من است
هوش مصنوعی: همه چیزهایی که میبینید، از آسمان و زمین گرفته تا موجودات نادیدنی و فرشتگان، همه ساخته و پرداخته خالق من هستند.
گر سگ بارگاه حق باشمشرزه شیر فلک، شکار من است
هوش مصنوعی: اگر من خدمتگزار درگاه خداوند باشم، حتی شیر قوی آسمانی هم شکار من خواهد بود.
از سگم نیز کم بقیمت خوانگر سگ نفس دون، سوار من است
هوش مصنوعی: اگرچه سگم ارزش چندانی ندارد، اما اگر او نفس کثیف و پستی بوده باشد، باز هم بر من سوار است.