شمارهٔ ۱۰۰

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی نمایش تفاوت‌های از نظر روحی و معنوی میان دو شخصیت است: شاعر و شیخ. شاعر به میخانه و زندگی مستانه خود اشاره می‌کند و از عشق و شور و حال خودش می‌گوید، در حالی که شیخ به مسجد و عبادت و معنویت توجه دارد. شاعر از شیخ می‌خواهد که او را قضاوت نکند و از دل‌شکستگی خود در ویرانه سخن می‌گوید، در حالی که در تلاش است تا زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی را دریابد. همچنین، یک نوع دیالوگ بین عاقل و دیوانه، و تمایزهایی بین نوع رفتار و فکر هر یک از این دو شخص در شعر وجود دارد. در نهایت، شاعر دعوت می‌کند تا لحظاتی با هم در کافه بگذرانند و از زندگی لذت ببرند.