شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از آمدن ماه خرداد و فرا رسیدن زمان روزه‌داری صحبت میکند. او به ظلم و بی‌عدالتی اشاره میکند و از اینکه روزه‌داری به عنوان یک عذاب برای مردم در نظر گرفته می‌شود، افسوس می‌خورد. در عین حال، به شادی و لذت‌هایی که در ایام غیر روزه‌داری می‌تواند وجود داشته باشد، اشاره کرده و می‌گوید که علیرغم شرایط سخت، هنوز به دنبال لذت بردن از زندگی است. در نهایت، او از دوستانش می‌خواهد که در این زمان چاره‌هایی برای گذران امور بیابند.
رفته سه سال تا مه خردادمیکند جور روزه را فریاد
هوش مصنوعی: پس از سه سال، در ماه خرداد، او با فریاد به روزهداران شکایت میکند.
مه خرداد داد می طلبدکه بر او روزه میکند بیداد
هوش مصنوعی: مه خرداد از ما درخواست میکند که در روزش از ظلم و ناعدالتی پرهیز کنیم.
کس از این ظالم ستمگارهمه خرداد را نبخشد داد
هوش مصنوعی: هیچکس از این ظالم، که در ماه خرداد ستم میکند، تسلیم نمیشود و حقش را نادیده نمیگیرد.
گل پر بار بار ننهادهشهر روزه رسید و بار نهاد
هوش مصنوعی: گلی که پر از بار است، در شهر به کشت و کار نپرداخته، اما با آمدن روزه، به بار نشسته است.
نای بلبل بناله نگشادهشیخ نای گلو، بوعظ گشاد
هوش مصنوعی: بلبل به خاطر دلتنگیاش نمیتواند نغمه سر دهد، ولی شیخ به راحتی وعظ و نصیحت میکند.
ای حریفان بیاری گل و ملچاره جوئید، کار سخت افتاد
هوش مصنوعی: ای دوستان، بیایید با گل و مل و با همیاری، راهی برای حل مشکلات پیدا کنیم، زیرا کار به جایی سخت و دشوار رسیده است.
روزه بنیاد عیش را بر کندکه خدایش همی کند بنیاد
هوش مصنوعی: روزه پایههای لذت را نابود میکند، زیرا خداوند خود آن را بنیاد میگذارد.
میکنم عیش هر چه خواهی گومبخورم باده هر چه بادا باد
هوش مصنوعی: هر چه بخواهم میکنم و به هیچ چیز اهمیتی نمیدهم، باده را هم مینوشم و هر چه پیش آید، برایم مهم نیست.
می بده می مگو که رفت و چه بردمی بده می مگو که مردو که زاد
هوش مصنوعی: از شراب بنوش و نگران نباش که چه کسی رفته و چه کسی آمده است، زیرا زندگی ادامه دارد و همه چیز در حال تغییر است.