شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با دعوت از مردم به تجمع و همبستگی، صبح و سرور را به تصویر می‌کشد. او اشاره می‌کند که در دل ما غم و اندوه وجود دارد و تنها راه رهایی از این حالت، پیوستن به یکدیگر است. او از توبه و بازگشت به خویشتن یاد می‌کند و به نور و روشنی صبحی جدید اشاره دارد که به سمت ما می‌آید. همچنین بوی گل و عطر طبیعت فرصتی برای شادابی و زندگی دوباره را نوید می‌دهد. در نهایت، شاعر با تکرار دعوت به همبستگی، حالتی از امید و تازگی را ایجاد می‌کند.
صبح است و صبوح است بیائید بیائیدوجد است و فتوح است بیائید بیائید
هوش مصنوعی: صبح شده و حال و هوای مناسبی حاکم است. بیایید و از این خوشحالی و پیروزی لذت ببریم. بیایید و شادی را جشن بگیریم.
غرقه شدگانیم در اندیشه و اندوهمی کشتی نوح است بیائید بیائید
هوش مصنوعی: ما در افکار و غم خود غرق شدهایم؛ اینجا مثل کشتی نوح است. بیایید، بیایید!
ز اندیشه و انده نکشد روح بجز رنجمی راحت روح است بیائید بیائید
هوش مصنوعی: فکر و غم، روح را به جز درد نمیکشد، اما آرامش روح، در غفلت و بیخیالی است. بیایید و بیایید.
از توبه دگر بار همه توبه نمودیماین توبه نصوح است بیائید بیائید
هوش مصنوعی: ما دوباره از گناهان خود پشیمان شدیم و تصمیم داریم که دیگر خطا نکنیم. این پشیمانی واقعی و خالص است. بیایید، بیایید کنار هم.
از دور افق روشنی صبح نخستینقد کاد یلوح است بیائید بیائید
هوش مصنوعی: از دور، روشنایی صبح نخستین به مانند قد طلایی در حال نمایان شدن است. بیایید، بیایید.
از باد صبا بوی گل و نکهت سوسنقد کاد یفوح است بیائید بیائید
هوش مصنوعی: از نسیم صبحگاهی عطر گل و بوی خوش سوسن به مشام میرسد، بیایید، بیایید.