شمارهٔ ۱۶۷

هوش مصنوعی: این شعر به نقد نگرش کسانی می‌پردازد که به جای استفاده از فرصت‌های کنونی، دائما در فکر آینده‌اند. شاعر می‌گوید که وقت و امکانات امروز را به خاطر آروزها و اندیشه‌های بی‌پایه هدر می‌دهند. او به contrast میان پیری که امروز از لذت‌های حال بهره می‌برد و شیخی که به فردا وعده می‌دهد می‌پردازد. همچنین به تناقضاتی اشاره می‌کند که در دنیای دین و قضاوت وجود دارد، جایی که یک مفتی دیروز به کفر او حکم داده و قاضی امروز او را تأیید می‌کند. در نهایت، این شعر نقدی به بی‌فکری و دلخوشی‌های بیهوده است.