تناجی حمایت مالی

شمارهٔ ۱۹۵

زان طره در هم دل آویززان پسته بر هم شکر ریز

آن لعل لبان شورش اندازوان نگرس مست فتنه انگیز

جمعی همه بیقرار و من همخلقی همه دل فکار و من نیز

تا پرده ز کار نیفتدبر چهره تو پرده ای میاویز

خواهی که هزار فتنه خیزدیک لحظه تو خود بپای برخیز

چشم تو و آن نگاه سر مستترکیست کمان کشیده خون ریز

با عشق تو نیست جای تقویبا روی تو نیست رای پرهیز

گردن ز کمند بر نتابدبا هر که کنی ستیز و آویز

خواهی که ز دست او بری جانتا شب بود ای حبیب بگریز