شمارهٔ ۲۰۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت محبوب خود اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به نرمی و مهربانی با او برخورد کند. او بیان می‌کند که حتی اگر محبوبش سخن تلخی بر زبان آورد، شیرینی و لطافت آن باعث می‌شود او آن را تحمل کند. شاعر همچنین به اهمیت صلح در روابط دوستانه تأکید دارد و از محبوبش می‌خواهد به جای مجادله، او را با محبت و صلح بپذیرد. در نهایت، او زیبایی لب محبوبش را به گوهر تشبیه می‌کند و می‌گوید چنین گوهری شایسته است که در گوش دیگران بدرخشد.
تو خواجه‌ای و منت چون غلامِ حلقه‌به‌گوشبگیر گوش و به هر کس بخواهی‌ام بفروش
هوش مصنوعی: تو آقایی و باید به من بهعنوان یک بندهی وفادار گوش کنی و هر کس را که بخواهی، به من بفروشی.
شود شبی که چو بختم ز در درآیی و منچو جان به بر کشمت یا چو جامه در آغوش؟
هوش مصنوعی: شبی خواهد آمد که تو به درون وجودم وارد شوی و من به اندازه جانم، تو را در آغوش بگیرم، یا مانند لباسی که در آغوش دارم.
هر آنچه تلخ بگویی از آن لب شیرینلطیف و عذب بود، خواه نیش و خواهی نوش
هوش مصنوعی: هر چیزی که از زبان تو با تلخی بیان شود، از آن لبهای شیرین و لطیف و خوشمزه میآید، چه تلخ باشد و چه شیرین.
به جان دوست که رنجش ز دوستان نه سزاستبکش به صلح مرا، در طریق جنگ مکوش
هوش مصنوعی: به خاطر دوستی و محبت، به من آسیب نزن و از جنگ و دعوا پرهیز کن. ما باید با صلح و آرامش کنار هم باشیم، نه با مشکلات و درگیریها.
لب تو لعل تو گفته حبیب گهرسزا بود که چنین گوهری کنی در گوش
هوش مصنوعی: لبهای تو مانند لعل است و بر این اساس، حبیب سزاوار است که چنین گوهر با ارزشی را در گوش خود قرار دهد.