شمارهٔ ۲۰۸
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و اهمیت آن در زندگی انسان‌هاست. شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که هیچ انسانِ شایسته‌ای نمی‌تواند از عشق فرار کند و عشق باعث تعالی فرد می‌شود. او معتقد است که برتری انسان‌ها بر موجودات آسمانی تنها به خاطر نعمت عشق است. عقل نیز جز در دام عشق نمی‌تواند به کمال برسد. نماز و عبادات نیز به عشق وابسته‌اند و در نهایت، عشق را به‌عنوان یک نیروی فراوان و الهام‌بخش معرفی می‌کند. شاعر از محبان درخواست می‌کند که خود را در این حریم مقدس محرم بدانند و به عشق بپردازند.
چون گریزد شیخ شهر از نام عشقکی تواند نوش کرد از جام عشق
هوش مصنوعی: وقتی روحانی بزرگ شهر از عشق فرار کند، دیگر چگونه میتواند از خوشی و لذتی که عشق به همراه دارد، بهرهمند شود؟
خاکیانرا برتری ز افلاکیاننیست جز از فضل و از انعام عشق
هوش مصنوعی: مردم عادی از آسمانیها برتری ندارند، مگر اینکه به واسطهی لطف و هدیهی عشق، به مقام بالاتری برسند.
عقل را چبود نهایات الکمالجز گرفتار آمدن در دام عشق
هوش مصنوعی: عقل هیچ راهی برای رسیدن به کمال نداشته جز اینکه در عشق گرفتار شود.
نغمه ناقوس و تکبیر نمازپنج نوبت میزند بر نام عشق
هوش مصنوعی: صدای ناقوس و تکبیر نماز پنج بار در روز به یاد عشق طنینانداز می‌شود.
بر فراز بام عرشش منزل استهر که را افتاد طشت از بام عشق
هوش مصنوعی: هر کسی که در راه عشق دچار اشتباه یا سقوطی شود، به بالاترین درجات و مقامها دست پیدا خواهد کرد و در واقع به جایگاه ویژهای خواهد رسید.
هر چه گفتند اولیا از قول حقنیست غیر از وحی و جز الهام عشق
هوش مصنوعی: هر چیزی که اولیا و بزرگان در مورد حق و حقیقت گفتند، جز وحی و الهام عشق نیست.
در حریم حرمتش محرم نه ایتا نه بندی ای حبیب احرام عشق
هوش مصنوعی: در مکان مقدس او، تو از کسانی نیستی که به نظم و قاعدهاش آشنا باشند. پس هیچ قیدی بر خود نبند و به عشق او بپرداز.