شمارهٔ ۲۸۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر آرزو دارد که همچون ابر بر قامت معشوقش بیفتد و در خم گیسوی او پیچ بخورد. او تصویرهای عاشقانه و خیال‌انگیز را توصیف می‌کند، مانند مستی باده و نزدیکی به معشوق. شاعر به تبادل عشق و عواطف می‌پردازد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که این آرزوها تنها خیالاتی دور از دسترس هستند، اما همچنان به عشق و پیگیری معشوقش ادامه می‌دهد.
ایکاش که چون موی ابر روی تو افتمچون پیچ و شکن در خم گیسوی تو افتم
هوش مصنوعی: کاش من مانند ابرهای نرم بر روی تو بیفتم و همچون پیچ و تاب در گیسوی تو نقش ببندم.
تو باده خوری، مست به پهلوی من افتیمن باده خورم، مست به پهلوی تو افتم
هوش مصنوعی: وقتی تو مشغول نوشیدن شراب هستی و مست میشوی، به کنار من میافتی. من هم که باده نوشیدهام، مست میشوم و به کنارت میروم.
گاهی تو از اینسوی بدانسوی من افتیگاهی من از این سوی بدان سوی تو افتم
هوش مصنوعی: گاهی اوقات تو به سمت من می آیی و گاهی من به سمت تو می آیم.
آهوی تو بیدام شود رام بیک جاممن شیر شوم در پی آهوی تو افتم
هوش مصنوعی: در کنار تو، آرامش و زیباییام را مییابم و به دنبال تو میگردم. جانم برای تو، به شیرینی یک جام سرور میشود و به شوق تو، سختیها را فراموش میکنم.
اینها طمع خام و خیالات محال استاین بس که بدنیال سگ کوی تو افتم
هوش مصنوعی: اینها آرزوهای بیاساس و خیالات غیرممکن است، و کافی است که بدانم من در پی محبوب تو هستم.