شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به ارزش و زیبایی حالتی اشاره می‌کند که فرد به جای ظاهر زیبا و لطیف، باید به نوعی درون خود را تزکیه کند. او می‌گوید که بهتر است انسان خراب و گرفتار لذت‌های زندگی باشد تا اینکه فقط به زیبایی ظاهری همچون گل و سنبل دچار باشد. همچنین تأکید می‌کند که باید از لذت‌های زندگی (نماد باده) استفاده کرد تا در نهایت به یک زیبایی واقعی و عمیق دست پیدا کرد.
تا چند بیاد گل و سنبل باشیآن به که خراب از قدح مل باشی
هوش مصنوعی: تا کی به یاد گل و گیاه باشی، بهتر است که به جای آن در پی نوشیدن از جام باده باشی.
چندان بخور از باده گلرنگ که خودصد بار شگفته رخ تر از گل باشی
هوش مصنوعی: هرچه بیشتر از شراب خوشرنگ بنوشی، چهرهات هزار بار شادابتر و زیباتر از گل خواهد شد.