شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حال و روز خود اشاره می‌کند که دچار عشق و اشتیاق است و در دلش آتش تب عشق می‌سوزد. او درباره سفر قافله‌ها سخن می‌گوید که به سوی ملک یزد روانه‌اند و اشک‌هایش به هر سو جاری است. شاعر خود نیز در پی همراهی با دیگران است، اما چون کیسه‌اش خالی از طلا و نقره است، همچنان در سردرگمی و عدم قطعیت دربارهٔ سفرش به سر می‌برد. در مجموع، اثر بیانگر درد و رنج ناشی از عشق و ناکامی‌های مالی شاعر است.
ای شاه شه‌نژاد که چرخ مجدریدر بزم بر کف خدمت بادبیزن است
هوش مصنوعی: امیدوارم که فرزند شاه، در میهمانیها و مجالس مورد توجه و احترام باشد و در کنار همگان به خوبی از او پذیرایی شود.
حال مرا که دیدی و دانی که روز و شبدر آتش تبم چو حدوی تو مسکن است
هوش مصنوعی: احوال مرا که دیدی و میدانی که روز و شب در آتش عشق و محبت میسوزم، زیرا خانهام با وجود تو است.
اینک قوافل از پی هم سوی ملک یزدچون اشک من روانه به هر کوی و دامن است
هوش مصنوعی: اینک کاروانها یکی پس از دیگری به سوی سرزمین یزد در حرکتاند، مانند اشکهای من که به هر کوچه و خیابانی سرازیر میشود.
من هم پی مرافقت هر یکی مدامعزم رحیل کرده چو جانم که در تن است
هوش مصنوعی: من همواره به دنبال همراهی دیگران هستم و هر بار که اراده میکنم به راهی بروم، حس میکنم که مانند جانم به من وابستهاند.
لیکن چو هست کیسه‌ام از سیم و زر تهیعزمم هنوز چون صله‌ات نامعین است
هوش مصنوعی: اما وقتی که کیسه‌ام از طلا و نقره خالی است، عزم من هنوز قوی است چون هدیهای که به تو میدهم مشخص نیست.