شمارهٔ ۱۰ - در منقبت شیر خدا و مرثیه سیدالشهدا علیهما السلام - جیحون یزدی

ارواح و ابدانش فدا آن ممکن واجب سلبکز هر سر مویش بپا صدرایت از اسرار رب

صافی دلش مرآت حق گفتش همه آیات حقدر هرصفت چون ذات حق فردیست نغز و منتخب

نار صنم نور صمد ساز صفا سوز حسدبدر ازل صدر ابد دفع بلا رفع کرب

هم او قضا هم او قدر او فلک هم او قمرهم او مصور هم صور هم او مسبب هم سبب

زو عرش و زو غبرا بود زو علم و زو اسما بوداین خود همان دریا بود کز حد فزونستش شعب

فرعش همه از اصل حق بالش همه از فصل حقاز هر چه غیر از وصل حق اندر دو عالم مجتنب

نبود عجب رفت ار گهی یکشب چهل جا از مهیجائی کزو باشد تهی زان بیشتر دارد عجب

ای زیب جانها نام تو به از روش اقدام تودر مذهب خدام تو یکسان بود سنگ و ذهب

کاخت فلک کویت حرم بغضت سقر عفوت ارمدستت بقا تیغت عدم مهرت شفا قهرت تعب

موسی که اندر خیل تو بد معتصم برذیل توبی اقتضای میل تو نشناخت آتش از رطب

فر ترا با هر ولی فرق از ثریا تا ثریتو شمس و آنان چون سهی تو برق و آنان چون خشب

دنیا تو و عقبی توئی پنهان تو و پیدا توئیز ایجاد بی همتا توئی هم در حسب هم در نسب

روزیکه بفروزد چنان از تاب شمشیرت جهانازلطف ار ناید امان موید همی عیسی ز تب

خیبرکجا و بدر چه مرحب کدام و عمر وکهبا تیغت ازکه تا بمه چون در بر آتش حطب

چهر خدا سیمای تو گنج حق استغنای توگردد بیک ایمای تو گردون زمین و روز شب

تو ماه و عالم میغ تو تو شاه و جان یرلیغ توادیان قویم از تیغ تو چونانکه ابدان از عصب

شاها بدین جاه وشرف کت مستغاث از هر طرفدر کربلا چون بر نجف ماندی حسینت محتجب

خاصه دمی کو برستم تن داد و جانرا نیز همو اطفال او مانده زغم تر دیدگانی خشک لب

شد کشته ز اشراری غبی ابراری از شیخ و صبیگیرم نبودند از نبی چون شد تقاضای عرب

خیلی که جبریل از جنان آورد شان رفرف بجانزاشتر سواری آسمان فرسودشان ران از قتب

قومی که دلهاشان ز دین به رحمه للعالمینوز قتلشان از مشرکین افروخت نیران غضب

جمعی که بود از ما خلق اندوهشان اندوه حقدر حزنشان ننگ فرق کردند اظهار طرب

آن زینبی کز جاه و فردیباش فرش رهگذرکردی سیه معجر بسر برجای زربفت و قصب

آن دختری کز منزلت براخترش بد سلطنتگشتی معاقب عاقبت ازشارب بنت العنب

مستوره کز باریش بدهر زمانی یاریششومی بخدمتگاریش کرد از یزید او را طلب

شد زینت افزای سنان ازقسوه قلب سنانآنسر که بوسید آسمان نزدش زمین را از ادب

افتاد برخاک از جفا اندر زمین کربلادستی که با دست خدا بود از اصالت منتسب

شاها بیزد اندرکنون بنگر پس از صد آزمونباز از سپهر آبگون شد جان جیحون ملتهب

هم لطفت ای فیض قدم شاید که بفشارد قدمتا از نمی ابر کرم بنشاند از جانم لهب