غزل شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره عشق و رنج‌های ناشی از آن است. شاعر به احساس تنهایی و غم عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در هیچ جا آرامش ندارد. او به یاری و همدردی نیاز دارد ولی هیچ کس در کنارش نیست. همچنین، شاعر به ضرورت صبر در برابر غم‌ها و این که هر ناراحتی روزی به پایان می‌رسد، تأکید می‌کند. در کل، شعر تأکید بر درد و رنج ناشی از عشق و در عین حال امید به بهبود و پایان این رنج‌ها دارد.
در همه مملکت مرا جانیستهر زمان پای‌بند جانانیست
هوش مصنوعی: در سراسر کشور هیچ کس به من عشق نمیورزد و هر لحظه کسی به من وابسته نیست.
در کنارم به جای دمسازیتا سحرگه ز دیده طوفانیست
هوش مصنوعی: در کنار من به جای همصحبتی، تا صبح، چشمهایم پر از طوفان و آشفتگی است.
در کجا می‌خورد مرا غم عشقدر همه خانه‌ام یکی تا نیست
هوش مصنوعی: غم عشق در کجا مرا آزار میدهد، در هر جایی که میروم، هیچکجا آرامش ندارم.
یک دم از درد عشق ناسایددادم انصاف رنج‌کش جانیست
هوش مصنوعی: مدتی از درد عشق شکایت کردم، اما انصافاً این رنج کشیدن برای روح و جانم نیست.
گفتم او را که صبر کن که به صبرهر غمی را که هست پایانیست
هوش مصنوعی: به او گفتم کمی صبر کن، زیرا هر اندوهی با صبر به پایان می‌رسد.
این همه هست کاشکی باریکار او را سری و سامانیست
هوش مصنوعی: این همه هستی و وجود، ای کاش که برای تنظیم و سامان دادن به کارهای او، تدبیری و رازی وجود داشته باشد.