غزل شمارهٔ ۵۹ - انوری

در دور تو کم کسی امان یابددر عشق تو کم دلی زبان یابد

خود نیز نشان نمی‌توان دادنزان‌کس که ز تو همی نشان یابد

وصل تو اگر به جان بیابد دلانصاف بده که رایگان یابد

تنها تو همه جهانی و آن کسکو یافت ترا همه جهان یابد

در آینه گر جمال بنماییاز نور رخت خیال جان یابد

ور سایهٔ تو بر آفتاب افتدمنشور جمال جاودان یابد

از روز عیان‌تری و جویندهاز راز دلت همی نهان یابد

روی تو که دل نیاردش دیدندیده که بود که روی آن یابد

نشگفت که در زمین تویی چون توماهی تو و مه بر آسمان یابد

زین قرن قرین تو کی آید کستا چون تو یکی به صد قران یابد