غزل شمارهٔ ۲۰۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان غم و اندوه ناشی از عشق می‌پردازد. او می‌گوید که هرچند سعی می‌کند این غم را پنهان کند، ولی هرکسی که او را ببیند متوجه غم درونش می‌شود. شاعر تلاش می‌کند با محبوبش درباره این غم صحبت کند، اما نمی‌تواند و غم او همچنان در دلش باقی است. به رغم اینکه به طور مکرر نکاتی را در مورد محبوبش بیان می‌کند، احساس می‌کند که او تأثیری بر محبوب ندارد. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که حتی اگر تمام دنیا را داشته باشد، ولی بی‌محبتی و غم عشق، برایش هیچ ارزشی ندارد. او همچنین به حال افرادی که مانند او غم عشق را تجربه کرده‌اند اشاره می‌کند و می‌گوید که این غم ممکن است در نظر دیگران کم‌اهمیت باشد، اما برای او عمیق و دردناک است.
هرچند غمِ عشقت پوشیده همی دارمهر کس که مرا بیند داند که غمی دارم
هوش مصنوعی: با اینکه غم عشق تو را در دل پنهان کردهام، اما هر کسی که مرا ببیند متوجه می‌شود که در心م غم و اندوهی وجود دارد.
گفتم که فرو گویم با تو طرفی زین غمز اندیشه‌یِ غم خون شد هم زهره نمی‌دارم
هوش مصنوعی: گفتم که در مورد این غم با تو صحبت کنم، اما از فکر کردن به این درد، دلم به شدت شکسته و نمیتوانم تحمل کنم.
با آنکه به هر فرصت صد نکته دراندازمهم در تو نمی‌گیرد چه سرد دمی دارم
هوش مصنوعی: با وجود اینکه در هر فرصتی نکات زیادی را مطرح میکنم، اما هیچ کدام در دل تو اثر نمیگذارد چرا که من حال و هوای سردی دارم.
گویی که چو زر آری کارِ تو چو زر گرددحقا که اگر جز جان وجهِ درمی دارم
هوش مصنوعی: اگر به تو مانند طلا توجه شود، کارهایت نیز مانند طلا خواهد شد. حقیقت این است که اگر چیزی جز جانم ارزش داشته باشد، آن را نیز به کار میبرم.
از انوری و حالش دانم که نه‌ای بی‌غموز بلعجبی گویی کین غم چه کمی دارم
هوش مصنوعی: از حال انوری باخبرم که بیغم نیست و به طعنه می‌گوید که من چه اندازه غم دارم، انگار که غمم اندک است.