غزل شمارهٔ ۲۰۵ - انوری

یارم تویی به عالم یار دگر ندارمتا در تنم بود جان دل از تو برندارم

دل برندارم از تو وز دل سخن نگویمزان دل سخن چه گویم کز وی خبر ندارم

دارم غم تو دایم با جان و دل برابرزیرا که جز غم تو چیزی دگر ندارم

هر ساعتی فریبم دل را به عشوهٔ توگویی که عشوهٔ تو یک یک ز بر ندارم

گفتی که صبر بگزین تا کام دل بیابیصبر از چنان جمالی نشگفت اگر ندارم

صبرم چگونه باشد از عشق ماهروییکاندر زمانه کس را زو دوستر ندارم