غزل شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به خاطر عشق و وفای خود متحمل می‌شود، سخن می‌گوید. او به خاطر عشقش ناله و آه می‌کشد و از جفاهایی که از دشمنان می‌بیند، شکایت می‌کند. شاعر از دلش می‌گوید که در آرزوی محبوبش از جهانیان جدا شده و در جستجوی رضایت اوست. او از روزگار خوشی‌ها غافل است و به دنبال نشانی از آن است، در حالی که دائما به خاطر معشوقش رنج می‌کشد. غزل، بازتابی از اندوه و عشق عمیق شاعر است.
کار جهان نگر که جفای که می‌کشمدل را به پیش عهد وفای که می‌کشم
هوش مصنوعی: به دقت به وضعیت دنیا توجه کن که من از چه بیوفایی رنج میبرم، در حالی که به یاد عهد و وفا هستم که در دل دارم.
این نعره‌های گرم ز عشق که می‌زنماین آه‌های سرد برای که می‌کشم
هوش مصنوعی: من با عشق نعره‌های پرشور سرد میزنم، اما این آه‌های دلگیر و غمگین برای چه کسی است؟
بهر رضای دوست ز دشمن جفا کشندچون دوست نیست بهر رضای که می‌کشم
هوش مصنوعی: برای جلب رضایت دوست، انسان از ناملایمات و مشکلات ناشی از دشمنی می‌کشد؛ اما چون دوستی وجود ندارد، به خاطر چه چیزی این رنج را تحمل میکنم؟
دل در هوای او ز جهانی کرانه کردآخر نگویدم که هوای که می‌کشم
هوش مصنوعی: دل من به عشق او دلتنگ شده و از همه چیز و همه جا بریده است. اما نمیتوانم بگویم که به خاطر چه کسی این حس و حال را تجربه میکنم.
ای روزگار عافیت آخر کجا شدیباری بیا ببین که برای که می‌کشم
هوش مصنوعی: ای روزگارِ خوب و خوشی، کجا رفتی؟ لطفا بیا و ببین برای کی و به خاطر چه چیزی این همه زحمت می‌کشم.
شهریست انوری و شب و روز این غزلکار جهان نگر که جفای که می‌کشم
هوش مصنوعی: شهر انوری در شب و روز به نوعی به زندگی نگریسته می‌شود و در این میان به بدیها و رنجهایی که تجربه می‌کند اشاره می‌کند.