غزل شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عذاب و آرزوی عمیق شاعر برای وصال معشوقش است. شاعر از درد و رنج ناشی از جدایی صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که به یاد معشوقش هر لحظه در محنت است. او می‌گوید که اگر روزی معشوق را بیابد، خوشبخت خواهد شد، و در غیر این صورت، دیگر طاقت این جدایی را ندارد. همچنین به احساسات خود و نارضایتی از بی‌خبری از حال معشوق می‌پردازد و تأکید می‌کند که زندگی‌اش بدون او معنی ندارد. در نهایت، شاعر با کمال ناامیدی، آرزوی خود را در وجود معشوقش می‌بیند.
ای آرزوی جانم در آرزوی آنمکز هجر یک شکایت در گوش وصل خوانم
هوش مصنوعی: ای عشق من، تو آرزوی جانم هستی و من در آرزوی وصالت هستم، تا جایی که بتوانم از دوریات شکایتی در لحظههای وصال بیان کنم.
دانی چگونه باشم در محنتی چنینمزان پس که دیده باشی در دولتی چنانم
هوش مصنوعی: میدانی چطور در سختیها به سر میبرم؟ چون بعد از آنکه تو را در آن وضعیت ببینم، دیگر به چه صورت میتوانم باشم.
با دل به درد گفتم کاخر مرا نگوییکان خوشدلی کجا شد دل گفت می‌ندانم
هوش مصنوعی: با دلی پر از درد، به خودم گفتم که چرا دیگر نمیگویی آن خوشدلی کجا رفته است. دل به من پاسخ داد که نمیدانم.
آری گرت بیابم روزی به کام یابمورنه چنانکه باشد زین روز درنمانم
هوش مصنوعی: اگر روزی تو را پیدا کنم، خوشبخت میشوم، وگرنه مانند امروز از دنیا نمیروم.
گه‌گه به آب دیده خرسند کردمی دلکار آن‌چنان شد اکنون آن هم نمی‌توانم
هوش مصنوعی: هر از گاهی با اشک از خوشحالی دل خود را شاد میکردم، اما حالا آنقدر شرایط تغییر کرده که حتی این کار را هم نمی‌توانم انجام دهم.
من این همه ندانم دانم که می‌برآیدجانم ز آرزویت، ای آرزوی جانم
هوش مصنوعی: من نمیدانم چه چیزهایی در این دنیا وجود دارد، اما میدانم که عشق و آرزوی تو باعث میشود جانم به تپش درآید. تو آرزوی اصلی زندگیام هستی.