غزل شمارهٔ ۲۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از غم عشقش سخن می‌گوید و احساس عمیق خود را نسبت به معشوقش بیان می‌کند. او بیان می‌کند که آن‌قدر در عشق غرق شده که نمی‌تواند خود را در زلف معشوق پنهان کند و ضمیرش به وضوح نمایان شده است. او از معشوق می‌خواهد که بیش از این در غمش نماند، زیرا اگر بدون او بماند، نمی‌تواند زندگی کند. شاعر نگرانی خود را از فرقت و جدایی ابراز می‌کند و از این که اگر معشوق او را رها کند، جانش در خطر خواهد بود. در نهایت، او حتی نمی‌داند که هدف معشوق از این درد و رنج چیست.
جانا ز غم عشق تو امروز چنانمکاندر خم زلف تو توان کرد نهانم
هوش مصنوعی: عزیزم، به خاطر غم عشق تو امروز به حالتی دچار شدم که میتوانم در خم زلفی تو پنهان شوم.
بر چهره عیان گشت به یکبار ضمیرموز دیده نهان کرد به یکبار نشانم
هوش مصنوعی: در یک لحظه، احساسات درونم به وضوح نمایان شد و آنچه که در دل داشتم، به سرعت از دیدگانم پنهان گشت.
زین بیش ممان در غم خویشم که از این پسدانی که اگر بی‌تو بمانم بنمانم
هوش مصنوعی: دیگر از این بیشتر غمگین نباش، چرا که از این به بعد میدانی که اگر بدون تو بمانم، دیگر هیچوقت نخواهم ماند.
از دست فراقت اگرم دست نگیریزودا که فراق تو برد دست به جانم
هوش مصنوعی: اگر از دوریات دستم را نگیری، به زودی دوریات جانم را خواهد گرفت.
هرچند که اندیشه کنم تا غرض تواز کشتن من چیست همی هیچ ندانم
هوش مصنوعی: هرچند که به فکر فرو میروم تا بفهمم دلیل تو برای کشتن من چیست، اما همچنان چیزی نمیدانم.