غزل شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و درد فراق است. شاعر با بی‌توجهی محبوب خود روبروست و از وضعیت خود آگاه است. او ابراز می‌کند که بر عشق محبوبش پایبند است و سعی می‌کند وفادار بماند، در حالی که محبوبش به او جفا می‌کند. شاعر به تضاد عشق و جفا اشاره دارد و احساس می‌کند که در این رابطه همچنان مخلص است، حتی اگر محبوب بی‌اعتنا باشد. او عشق را همچون تاجی بر سر جان خود می‌داند و به نوعی از این وضعیت رنج می‌کشد. در نهایت، او خود را در مقایسه با پادشاهی سلیمان، در عرصه عشق، ضعیف و بی‌قدرت می‌بیند.
ره فراکار خود نمی‌دانمغم من نیستت به غم زانم
هوش مصنوعی: من نمیدانم راهی که باید بروم چه راهی است، اما غم من از این نیست که تو غمگینی.
عاشقم بر تو و همی دانیفارغی از من و همی دانم
هوش مصنوعی: من عاشق تو هستم و تو هم میدانی که از من بیخیالی، و من هم این موضوع را میدانم.
نکنی جز جفا که نشکیبینکنم جز وفا که نتوانم
هوش مصنوعی: تو جز آسیب زدن کار دیگری نمیکنی و من هم جز وفاداری نمیتوانم عمل کنم.
کافری می‌کنی در این معنیکافرم گر کنون مسلمانم
هوش مصنوعی: اگر به این معنا کافر میشوی، پس من هم کافر هستم، حتی اگر اکنون مسلمان باشم.
گفتیم تا به بوسه فرمانستگفتمت تا به جان به فرمانم
هوش مصنوعی: گفتیم که بوسه نشانهٔ فرمان و محبت است، من به تو گفتم که تا جان در بدن دارم، به فرمان تو هستم.
گرچه برخاستی تو از سر اینمن همه عمر بر سر آنم
هوش مصنوعی: هرچند تو از من جدا شدهای و به مرتبهای بلندتر رسیدهای، اما من همیشه در فکر و علاقهام به تو هستم.
کی به جان برکشم ز تو دندانچون ز جان خوشتری به دندانم
هوش مصنوعی: هرگاه بخواهم از تو دل بکنم، مانند این است که دندانم را به جانم بزنم، چون تو برای من عزیزتر از جانم هستی.
مهر مهر تو بر نگین دلستتاج عهد تو بر سر جانم
هوش مصنوعی: دوستت داشتن به اندازهای در قلبم ارزش دارد که مانند نگینی قیمتی است و پیمان و وفاداریات بر سرم چون تاجی زینت بخش است.
با چنین ملک در ولایت عشقانوری نیستم سلیمانم
هوش مصنوعی: من در سرزمین عشق، با این مقام و عظمت، مانند سلیمان نیستم.