غزل شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: غزل به زیبایی احساسات عاشقانه شاعر را بیان می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که با وجود سختی‌ها و مشکلات، حاضر است رو در روی عشقش قرار گیرد و جان خود را برای او فدای کند. او ارزش یک بوسه از معشوق را بالاتر از هر چیز دیگری می‌داند و حتی در صورت اختلاف، همچنان به عشق و محبت پایبند است. شاعر عشق را با درد و رنج‌هایش می‌سازد و در نهایت، سودای خدمت به محبوبش را در دل دارد. این غزل به خوبی نشان‌دهنده تعهد و عمق احساسات عاشقانه است.
باز چون در خورد همت می‌کنمسر فدای تیغ نهمت می‌کنم
هوش مصنوعی: وقتی که آمادهی تلاش و کوشش میشوم، با افتخار جانم را فدای شمشیر تو می‌کنم.
قیمت یک بوس او صد بدره زرگر کنم با او خصومت می‌کنم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم بوسهای از او را به قیمت صد کیسه طلا هم بخرم، باز هم برایش دعوا و مجادله می‌کنم.
من دهان خوش می‌کنم لیکن کجاستوه که یک جو زانچ قیمت می‌کنم
هوش مصنوعی: من تلاش می‌کنم که صحبتهای دلنشینی داشته باشم، اما افسوس که ارزشش به اندازه یک جو هم نیست.
دوشم آن دلبر گرفت اندر کناریک زمان یعنی که رحمت می‌کنم
هوش مصنوعی: دیشب آن محبوب در کناری از من گرفت، که این نشان میدهد که من بر او رحمت میورزم.
بر سر آن نکته‌ای دریافتمگرچه دانستم که زحمت می‌کنم
هوش مصنوعی: من به یک نکته‌ای پی بردم، هرچند که میدانم این کار برایم دشوار است.
چشم کردم شوخ و گفتم ای نگاربر سر پا نیز خدمت می‌کنم
هوش مصنوعی: چشمم را به شوخی باز کردم و به معشوق گفتم: حتی اگر ایستاده باشم، برای تو خدمت می‌کنم.