غزل شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بی‌کسی و درد ناشی از نبود محبوبش صحبت می‌کند. او از زندگی بدون محبوبش شکایت دارد و بیان می‌کند که چگونه با وجود غم و sadness، سعی در شاد بودن دارد. همچنین او به تلاش خود برای انتظار و تمنا از محبوبش اشاره می‌کند و از وضعیت عذاب‌آور خود در نبود او سخن می‌گوید. این احساسات متناقض از غم و شادی در عین حال به وضوح در شعر دیده می‌شود.
بی‌تو جانا زندگانی می‌کنموز تو این معنی نهانی می‌کنم
هوش مصنوعی: بدون تو ای محبوب، به زندگی ادامه میدهم، اما در دل از تو یاد می‌کنم و به عشق تو زندگی می‌کنم.
شرم باد از کار خویشم تا چرابی‌تو چندین زندگانی می‌کنم
هوش مصنوعی: شرمندهام از رفتارم؛ چطور میتوانم بدون تو این همه زندگی را ادامه دهم؟
تو نه و من در جهان زندگانراستی باید گرانی می‌کنم
هوش مصنوعی: تو وجود نداری و من در این دنیا تنها هستم، بنابراین باید بار سنگینی بر دوش بکشم.
صبر گویم می‌کنم لیکن چه صبرحیلتی چونین که دانی می‌کنم
هوش مصنوعی: میگویم صبر می‌کنم، اما چه فایده از این صبر وقتی که میدانی چه وضعیتی دارم و چه مشکلاتی را تحمل می‌کنم.
از غمم شادی و تا بشنیده‌اماز غم خود شادمانی می‌کنم
هوش مصنوعی: از ناراحتی خودم خوشحالم و وقتی از غمهای دیگران میشنوم، باعث می‌شود که به شادی بپردازم.
در همه راه تمنا کردمیبر سر ره دیده‌بانی می‌کنم
هوش مصنوعی: در تمام مسیر آرزو، مدام انتظار میکشیدم و مراقب بودم که کسی در راه بیاید.