غزل شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و محبوبیت معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود او علت زندگی‌اش است. او بیان می‌کند که هیچ شادی و خوشی بدون وصال معشوق وجود ندارد و هر لحظه که دور از یاد او باشد، مانند مرده‌ای است که زندگی ندارد. شاعر از درد فراق و longing برای محبوب صحبت می‌کند و او را منبع شادی و تسکین دردهایش می‌داند.
ای روی خوب تو سبب زندگانیمیک روزه وصل تو طرب جاودانیم
هوش مصنوعی: تو دلیل زندگی من هستی و وصال تو یک روزه، شادی ابدی من را به ارمغان میآورد.
جز با جمال تو نبود شادمانیمجز با وصال تو نبود کامرانیم
هوش مصنوعی: تنها زیبایی تو میتواند ما را شاد کند و تنها با وصال تو میتوانیم به خوشبختی دست یابیم.
بی‌یاد روی خوب تو ار یک نفس زنممحسوب نیست آن نفس از زندگانیم
هوش مصنوعی: اگر یک لحظه بدون یاد چهره نیکوی تو زندگی کنم، آن لحظه از زندگیام به حساب نمیآید.
دردی نهانیست مرا از فراق توای شادی تو آفت درد نهانیم
هوش مصنوعی: من رنجی پنهان در دل دارم که ناشی از دوری توست، ای شادی من، تو به راستی آفتی هستی برای این درد پنهان من.