غزل شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس درد و longing (اشتیاق عمیق) شاعر است. او در جستجوی درمان دل خود و کسی برای بیان احساساتش می‌باشد. شاعر از ناهنجاری‌های عشق و فراق صحبت می‌کند و احساس می‌کند که چیزی را که در جستجوی آن است نمی‌تواند پیدا کند. او از غم دوری محبوبش، که به مانند یوسف عصرش است، رنج می‌برد و احساس می‌کند به شدت تشنه وصال اوست. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در غیاب محبوبش، بی‌سنگ و بی‌حالت شده است و به غم و درد ادامه می‌دهد.
درمان دل خود از که جویمافسانهٔ خویش با که گویم
هوش مصنوعی: به دنبال درمان دل خود هستم، اما نمیدانم از چه کسی بپرسم یا با کی حرف بزنم.
تخمی که نروید آن چه کارمچیزی که نیابم آن چه جویم
هوش مصنوعی: اگر چیزی که من در پی آن هستم، به میوه نرسد و گلی ندهد، پس چه فایدهای دارد؟
آورد فراق زردروییدور از رخت ای صنم به رویم
هوش مصنوعی: دوری تو باعث شده که رنگم زرد شود، ای محبوب من، دوری تو بر من بسیار تأثیر گذاشته است.
ای یوسف عصر بی‌رخ توبیت‌الاحزان شدست کویم
هوش مصنوعی: ای یوسف زمان، بدون وجود تو، خانهی غم و اندوه شده است. کجایی؟
اندر ره حرص با دو همراهچون بیم و امید چند پویم
هوش مصنوعی: در مسیر طمع، دو چیز مرا همراهی میکنند: یکی ترس و دیگری امید، که همیشه در جستجوی آنها هستم.
من تشنه بر آن لبم وگر چندبر چهره همی رود دو جویم
هوش مصنوعی: من به آن لب تشنهام، هرچند که آب دو جو از چهرهام میریزد.
بی‌سنگ شدم ز فرقت آریوقتست اگرنه سنگ و رویم
هوش مصنوعی: به خاطر جدایی، دیگر احساس ندارم و اگر اینطور ادامه یابد، مانند سنگ خالی و بیروح میشوم.