قصیدهٔ شمارهٔ ۴۷ - در مدح امیرالامرا عزالدین طغرل تگین - انوری

ایام زیر رایت رای امیر بادایام او همیشه چو رایش منیر باد

روزش به فرخی همه نوروز باد و عیدماهش ز خرمی همه نیسان و تیر باد

میزان آسمان را عدلش عدیل گشتسلطان اختران را رایش نظیر باد

در بارگاه حضرتش از احترام و جاهمریخ قهرمان و عطارد دبیر باد

آنرا که دست حادثه از پای بفکنددست عنایت و کرمش دستگیر باد

وانرا که راه در شب ادبار گم شودخورشید رای او به هدایت مشیر باد

بهر نظام عالم سفلی به سوی اوهر ساعتی ز عالم علوی سفیر باد

آنجا که از بلندی قدرش سخن رودچرخ بلند با همه رفعت قصیر باد

وانجا که از احاطت علمش مثل زنندبحر محیط با همه وسعت غدیر باد

ای دولت جوان تو فرماندهٔ جهانگردون پیر پیش تو فرمان‌پذیر باد

آنجا که ظل دامن بخت جوان تستاز جان جیب پیرهن چرخ پیر باد

گردون ز رفعت تو به پایه بلند گشتدر پای همت تو به عبره عسیر باد

جود تو فتح بابست در خشکسال آززان فتح باب دست تو ابر مطیر باد

حلم ترا چو مرکز ارکان قرار دادحکم ترا چو انجم گردون مسیر باد

گرم و ترست وعدهٔ وصلت چو روح و میامید من به منزلت شهد و شیر باد

سردست و خشک طبع سنانت چو طبع مرگدر طبع بدسگالت ازو زمهریر باد

با دیو دولت تو به دیوان ملک درکلک ترا مزاج شهاب اثیر باد

وان رازها که در سر افلاک و انجمستاز نحس و سعد رای ترا در ضمیر باد

آن خاصیت که از پی نشر خلایقستتا نفخ صور کلک ترا در صریر باد

تا زیرکان ز زیر به ناله مثل زننددایم ز چرخ نالهٔ خصمت چو زیر باد

از رشک اشک حاسد تو چون بقم شدستاز رنج روی دشمن تو چون زریر باد

از جنبش سپهر یکی باد بی‌قراروز نفرت زمانه یکی با نفیر باد

تیر تو بر نشانهٔ اقبال و کار تودایم به راستی و روانی چو تیر باد

وز یاد کرد تیر و کمان تو جان خصمدایم چو در کمان فلک جرم تیر باد