قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۴ - مدح سلطان سنجر انارالله برهانه
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش عدالت و زیبایی‌های دنیا پرداخته و به وجود قدرت و شکوه فرمانروایی اشاره می‌کند. شاعر از زلف پرچم و جلوه‌های پیروزی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هرجا که نابرابری و ظلمه‌ای وجود دارد، باران تیر بر آن می‌بارد. او همچنین به نام خسروان و خواست‌های مردم اشاره کرده و تأکید می‌کند که برای آراستگی و سعادت باید از خاک و زمین‌های پادشاهی استفاده شود. در نهایت، شاعر به ثبات و قدرت دولت اشاره کرده و آرزوی موفقیت برای آن دارد.
ای جهان را عدل تو آراستهباغ ملک از خنجرت پیراسته
هوش مصنوعی: ای جهان، زیبایی و نظم تو مانند باغی است که با دقت و مهارت درست شده و هر گونه آسیب و خطر از آن دور شده است.
حلقهٔ شبرنگ زلف پرچمتروزها رخسار فتح آراسته
هوش مصنوعی: زلفهای پرچم تو مانند حلقهٔ شبرنگ روشن است و در روزها، چهرهات به زیبایی فتح و پیروزی را به نمایش میگذارد.
در دو دم بنشانده از باران تیرهرکجا گرد خلافی خاسته
هوش مصنوعی: هر جا که نشانهای از ناپایداری و اختلاف دیده شود، در دلتنگی و غم بارانها به ما میزند.
خسروان نقش نگین خسروینام را جز نام تو ناخواسته
هوش مصنوعی: پادشاهان، تنها به خاطر نام تو بر روی انگشتر خود، نامی از خود بر جا نمیگذارند و از روی ناخواسته بودن، تصویری از وجودشان به یادگار نمیماند.
گنجها خواهان دستت زان شدندکز پی خواهنده دادی خواسته
هوش مصنوعی: خزانهها به دنبال دستان تو آمدند، چون تو به خواستهها پاسخ دادی.
در بلاد ملک تو با خاک پیرراستی باید ز خاک آراسته
هوش مصنوعی: در سرزمین تو، باید با خاک، پیر راستی را بیارایند.
ای به قدر و رای چرخ و آفتابباد ماه دولتت ناکاسته
هوش مصنوعی: ای کسی که مانند چرخ و خورشید دارای اراده و قدرت هستی، باشد که روزگار خوشیهایت هرگز کمنظیر نباشد.