شمارهٔ ۱۱۱ - در مذمت سواری
هوش مصنوعی: غزل بیانگر این است که شخصی از پیاده بودن خود احساس ناراحتی ندارد و به جای آن بر اهمیت حرکت و جنبش آسمان تأکید می‌کند. او به کسی که خود را در سوار بودن برتر می‌داند، یادآوری می‌کند که این فخر به جا نیست و هیچ ارزش واقعی ندارد. در نهایت، اشاره به کوه و حرکت آن، نشان از تلاش و کوشش می‌دهد که تنها با تلاش واقعی میسر است، نه با ادعای بی‌مورد.
تو مرا گر پیاده‌ام منکوهکه مرا از پیادگی گله نیست
هوش مصنوعی: اگر تو مرا به خاطر پیاده بودنم سرزنش کنی، باید بدان که من از پیاده بودنم هیچ ناراحتی ندارم.
جنبش آسمان به نفس خودستپای‌بند طویله و گله نیست
هوش مصنوعی: آسمان به حرکات خود ادامه می‌دهد و وابسته به محدودیتهای زمین یا جمعیتها نیست.
در سواری تو لاف فخر مزنکه ترا جای لاف و مشغله نیست
هوش مصنوعی: در سفر و مهمانیهای خود به خودبزرگبینی نپرداز، زیرا در این فضا جای خودستایی و مشغولیت به افتخارات نیست.
تو چو کوهی و در مفاصل کوهحرکت جز به سعی زلزله نیست
هوش مصنوعی: تو مانند کوه استواری و هیچ حرکتی جز با تلاش و کوشش میسّر نیست.