شمارهٔ ۱۳۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به مدح و ثنای کسی می‌پردازد و می‌گوید که با وجود هزار بار تعریف کردن از او، هنوز طعم واقعی و لذت‌بخش او را تجربه نکرده است. او به برادرش اشاره می‌کند که با تلاش خود دو تا تاک را به ثمر می‌رساند و گل‌هایش هرگز از طعم شراب اولیه فاصله نمی‌گیرند. در نهایت به این نتیجه می‌رسد که دو شخص ستودنی به مراتب ارزشمندتر از صدها مدح و ستایش هستند.
هزار مدح شکر طعم وصف تو گفتمکزو نگشت مرا تازه یک صبوح فتوح
هوش مصنوعی: من هزاران بار دربارهی تو و زیباییهایت صحبت کردهام، اما هیچکدام نتوانسته مرا تازه و سرشار از شوق کند.
برادرم که دو تن تاک را نهد نیروهمی گسسته نگردد غبوق او ز صبوح
هوش مصنوعی: برادر من با قدرت و توانایی خود میتواند دو تاک را به زمین بنشاند، اما صدای او در هنگام صبح دچار شکستگی و ناهنجاری نخواهد شد.
درست شد که دو تن تاک به ز صد ممدوحیقین شدم که دو ممدوح به ز صد ممدوح
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که دو نفر بهمراتب بهتر از صد نفر پرستیدهشدهاند.