شمارهٔ ۱۴۶ - در ذم طمع
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع طمع و ذلت ناشی از آن میپردازد. شاعر بیان میکند که طمع همیشه به ذلت میانجامد و وجود کسی که طمع ورزد، بیفایده است. طمع میتواند به انسان آسیب بزند و بر او تاثیری منفی بگذارد. در نهایت، شاعر لعنت را بر طمع نازل میکند.
مذلت از طمع خیزد همیشهوجودش در جهان نامنتفع باد
هوش مصنوعی: وقتی که انسان بخواهد به خاطر طمع و آرزوهای خود، ذلت را بپذیرد، همیشه در زندگی خود فاقد خوشبختی و بهرهمندی خواهد بود.
طمع آرد به روی مرد زردیکه لعنتهای رکنی بر طمع باد
هوش مصنوعی: آرزوی کسی که به دنبال مال و ثروت است، به مانند کسی است که به یک مرد زرد رنگ مینگرد و در دلش طعنه و نفرین میکند.