شمارهٔ ۱۶۱ - سید مجدالدین بوطالب نعمه را گوید
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به ستایش و تمجید از شخصی خاص پرداخته و به جنبه‌های مختلف زندگی و تقدیر اشاره می‌کند. شاعر به قدرت و عظمت این فرد اشاره می‌کند و او را مظهر سعادت و موفقیت می‌داند. در این شعر، شاعر به موضوعاتی چون جایگاه اجتماعی، تقدیر، و عشق اشاره دارد و بیان می‌کند که هیچ کس به اندازه این فرد در صف عرض جهان ارزشمند نیست. همچنین، از بار سنگین مسئولیت‌ها و چالش‌هایی که بر دوش این فرد است سخن می‌گوید و به تلاش خود برای وفاداری به وعده‌ها و عهدهایی که بسته است، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر عزم خود را برای پیروی از این فرد و تبعیت از او ابراز می‌کند.
ای زتو بنهاده کلاه منیهر که نیاید کلهش از دو برد
هوش مصنوعی: تو باعث افتخار و عظمت من هستی، هرکس که نتواند به جایگاه من برسد، واقعاً از دو چیز بینصیب است.
نام تو اوراق سعادت نبشتجاه تو الواح نحوست سترد
هوش مصنوعی: نام تو بر روی ورقهای خوشبختی نوشته شده و مقام تو به طور قطعی بدیها را از بین میبرد.
ازخلفات ذات دویم چون برفتنام مبارک پدرت را سپرد
هوش مصنوعی: وقتی که خواستهها و خصوصیات درونی انسان از بین برود، نام نیک پدر را به یاد میآوریم و به آن احترام میگذاریم.
جز تو کرا در صف عرض جهانعارض تقدیر جهانی شمرد
هوش مصنوعی: جز تو هیچکس را در صف عرضه جهان نمیتوان به عنوان تقدیر جهانی محسوب کرد.
باد صبای کرمت چون بجستآتش آز بنی‌آدم بمرد
هوش مصنوعی: وقتی نسیم صبحگاهی رحمت تو به وزیدن درآید، آتش آز و طمع در وجود انسانها خاموش میشود.
قدر فلک باتو چه گر سخت باختنرد تقدم نتواتنست برد
هوش مصنوعی: قدر آسمان با تو چه اهمیتی دارد، اگرچه در بازی زندگی سختیها را تحمل کنی، اما هرگز نمیتوانی برتری را به دست آوری.
رو که دراین عهد ز می تلخ‌ترصاف تویی باقی خم جمله درد
هوش مصنوعی: تو در این زمان، مانند شرابی هستی که از همهی تلخیها و دردها خالصتر و صافتر شدهای.
در شکم خاک کسی نیست کوپشت زمین چون تو به واجب سپرد
هوش مصنوعی: هیچکس در دل خاک وجود ندارد که مانند تو به تقدیر و سرنوشت سپرده شده باشد.
بار بزرگیت زمین کی کشدکیک و عماری نه محالیست خرد
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر این است که بار سنگین و دشواری که بر دوش کسی قرار گرفته است، به راحتی قابل تحمل نیست و به خوبی درک نمیشود. در واقع، هیچ چیز بعید و غیرممکنی وجود ندارد که بتوان از پس آن برآمد و خرد انسان توانایی مقابله با چالشها را دارد.
ای که ز تو آز شود پایمالوی که ز تو حرص برد دستبرد
هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر تو، پایمال شده است و ای کسی که به خاطر تو، حرص و طمع برداشته است.
من که ره از حادثه گم کرده‌امپی سپری می‌شوم اکنون چو کرد
هوش مصنوعی: من که راه خود را در میان حوادث گم کردهام، اکنون همانند شخصی که در پی یک سپر است، به دنبال امنیت و محافظت از خود میروم.
عزم بر آنست که عهدی رودپای بر آن عهد بخواهم فشرد
هوش مصنوعی: من تصمیم دارم که به وعدهای پایبند بمانم و برای وفای به آن وعده تلاش کنم.
خرقه بپوشم به همین قافیتقافیت اول یعنی که برد
هوش مصنوعی: من این پیراهن درویشی را به تن میکنم، و به خاطر این قافیه، همچنان بر پیروزی و برد خود تأکید میکنم.