شمارهٔ ۲۶۳ - قبا از بزرگی خواسته
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف فردی با ویژگی‌های بزرگوار و بخشنده می‌پردازد. شاعر در آغاز به زیبایی و بخشش گدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که لباسش به خاطر فقر و زحمت‌هایش پاره شده است. او به شخصیت‌های اول از آدم و حوا اشاره می‌کند که هر کدام به نوعی در زندگی خود سختی‌هایی کشیده‌اند. شاعر از سوراخهای لباسش به عنوان نمادی از مشکلات و چالش‌ها یاد می‌کند و از خداوند درخواست لطف و یاری می‌کند تا در مسیر زندگی‌اش به او توجه بیشتری شود.
ای برقد تو راست قبای سخا و جودحرفیست در لباس مرا با تو گوش دار
هوش مصنوعی: ای کسی که روح تو همچون دامن پر از بخشش و generosity است، این سخن را در وجود من با تو در نظر داشته باش.
در تن مراست کهنه قبایی که پاره‌اشدارد ز بخیه کاری ادریس یادگار
هوش مصنوعی: در وجود من یک لباس قدیمی وجود دارد که پارههای آن به یادگار از دوخت و دوز ادریس باقی مانده است.
آدم به دست جود خودش پنبه کاشتهحوا به سعی دوک خودش رشته پود و تار
هوش مصنوعی: انسان با بخشندگی و نیکیهای خود به انجام کارهای خوب مشغول است، در حالی که حوا نیز با تلاش و کوشش خود در تلاش برای بافتن و ایجاد چیزی ارزشمند است.
سوراخهای او کندم وام ریشخنداز هر طرف که پیش گروهی کنم گذار
هوش مصنوعی: من از هر سو به او نیش و کنایه میزنم و در هر جمعی که حضور داشته باشم، به نوعی به او طعنه میزنم.
لطفی نما که هست به راه قبای توسوراخها به هر طرفی چشم انتظار
هوش مصنوعی: از تو خواهش میکنم که لطفی کنی، چرا که در راه زیباییها و جذابیتهای تو، نشانههای انتظار و خواستههای زیادی وجود دارد.