شمارهٔ ۳۶۳ - در حسب حال
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی کلام و شیرینی سخنان خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در زمانه‌اش به عنوان کسی که طعم سخن را می‌چشد، وجود دارد. اما در عین حال، از نادیده‌گرفتن شنوندگان و عدم توجه به او خود را خاموش حس می‌کند. همچنین، در معانی پنهان و عمیق سخنانش، خود را به عنوان فردی مفلس و بی‌چیز معرفی می‌کند که همچون کیمیاگری است که چیزی برای فروش ندارد.
از سخنهای عذب شکر طعمدر دهان زمانه نوش منم
هوش مصنوعی: من شیرینی کلام دلنشین را در زمانه میچشم.
لیکن از رد سمع مستمعانبا زبانی چنین خموش منم
هوش مصنوعی: من به خاطر نظر و انتقاد شنوندگان، با چنین زبانی خاموش هستم.
در زوایای رستهٔ معنیمفلس کیمیا فروش منم
هوش مصنوعی: من در دنیای معانی و مفاهیم، مانند فروشندهای بیپول و بیدستگاه هستم که به دنبال گنجهای پنهان هستم.