رباعی شمارهٔ ۳۳۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از لحظهای یاد میکند که او و همراهش دو جام شراب نوشیدند و شبی را خوش گذراندند. اما امروز به خاطر درد و رنج ناشی از جدایی و فقدان، ناچار هستند که این مشکلات را تحمل کنند.
دی یک دو قدح شراب صافی خوردیمبا همنفسی شبی به روز آوردیم
هوش مصنوعی: ما در یک شب به همراه دوستی، دو لیوان شراب صاف نوشیدیم و روز را به شب آوردیم.
امروز چنان شد که به ناچار دو دستدر گردن درد و رنج و هجران کردیم
هوش مصنوعی: امروز به گونهای شده که ناگزیر شدهایم که دو دست خود را به گردن درد، اندوه و دوری بیاندازیم.