شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف و بیان احساسات عمیق عاشقانه پرداخته است. شاعر به درد و رنج عشق اشاره می‌کند و از تاثیرات آن بر روح و جانش می‌گوید. او عشق را به عنوان یک سلطانی می‌بیند که زمین را ویران کرده و به جستجوی شراب و نوشیدن می‌پردازد. شاعر همچنین نگران است که شراب بر دلش آسیب برساند و به دنبال روشی برای فرار از غم و درد عشق است. در نهایت، او به این امید است که روزی غم‌هایش به صبحی روشن تبدیل شود.
چشم خراج عشق ستد خون ناب رامعزول ساخت عامل دیوان خواب را
هوش مصنوعی: چشم عشق، جان و زندگی را به بهای خود میگیرد و باعث میشود که نقش و تاثیر دیوان خواب و خیال، کمرنگ شود.
من جان حلال کردم اگر خود کند قبولسلطان درد عشق تو ملک خراب را
هوش مصنوعی: من برای عشق تو جانم را تقدیم کردم، اگر تو بخواهی و قبول کنی، این دنیای ویران را به سلطنت خود در میآوری.
ساقی میار باده کزین جام آتشینترسم جگر پر آبله گردد شراب را
هوش مصنوعی: نرویدای، لطفاً مشروب را بیاور، زیرا میترسم از این جام آتشین، کیسه دلنگرانم دچار زخم و خشونت شود.
ای کوثر مراد ندانم که چون کنمگر بازگیری از من مستسقی آب را
هوش مصنوعی: ای کوثر، نمیدانم چگونه با تو رفتار کنم اگر مرا از آب بگیری.
شب کی رسد به صبح که اشراق از غمتگل کرد ز آب دیده ره آفتاب را
هوش مصنوعی: کی به صبح خواهد رسید که نور صبح به خاطر غم تو، اشک من را به گل تبدیل کرده و راه آفتاب را مسدود کرده است؟