شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس عمیق عشق و درد و رنج ناشی از آن اشاره می‌کند. او از این می‌گوید که دلش به عشق معشوقش رنجور است و در عین حال، قدرت و زیبایی او را همچون نوری در وجودش می‌بیند. شاعر در مضامین عشق و غم، تضادهایی را بیان می‌کند که عشق او را به سردی و آتش می‌کشاند. همچنین به نوعی به بالا و پایین‌های عشق و وابستگی‌اش به معشوق اشاره می‌کند، حتی اگر این وابستگی به قیمت رنج باشد. در نهایت، او به معشوق می‌گوید که دلش را به او داده و خواسته‌اش را با آغوش باز می‌پذیرد، حتی اگر این عشق به رنج و غم بینجامد.
گر زمهر بتی دل به قصد کین من استسپاه فتنه دگر باره در کمین من است
هوش مصنوعی: اگر از عشق معشوق دلی به خاطر کینهای دارد، بار دیگر سپاهیان فتنه در کمین من هستند.
دلا بگو دگر این گرد راه جلوه کیستکه همچو نور فروزنده در جبین من است
هوش مصنوعی: ای دل، بگو این چه زیبایی است که مانند نوری در پیشانی من درخشش دارد و مرا به خود جذب کرده؟
به شرع عشق مسلمان نیم،تف دوزخاگر نه عاریت از آه آتشین من است
هوش مصنوعی: من به قوانین عشق پایبند نیستم، حتی اگر آتش دوزخ باشد، این فقط نشاندهندهٔ شدت حسرت و درد درون من است.
غمی که شادی عالم بدو خراج دهدسریر سلطنتش خاطر حزین من است
هوش مصنوعی: غم و اندوهی که بر همه شادیهای دنیا غلبه پیدا کرده و باعث میشود که سلطنت و قدرت در دست کسی باشد، در واقع در دل من جا دارد و باعث نگرانی و ناراحتی من است.
رهین آه خودم کز فروغ شعله اوهزار دوزخ افروخته رهین من است
هوش مصنوعی: من به خاطر آه و حسرت خود، به نوعی بدهکارم. این احساس، مانند شعلهای است که توانسته هزاران دوزخ را روشن کند و این همه عذاب ناشی از درون خود من است.
کنون به دست تو باری زمام دل دادماگر چه خون به دل عقل پیش بین من است
هوش مصنوعی: اکنون زمام دل خود را به تو سپردهام، هر چند که عقل من می‌گوید باید محتاط بود و خطرات را در نظر گرفت.
مرا به داغ غلامی نشانه کن هر چندکه داغ تو نه به اندازه جبین من است
هوش مصنوعی: من را به نشان غلامی خود گرفتار کن، هرچند که نشانه تو به اندازه جای زخم روی پیشانی من نیست.
تو از نصیحت من رنج خود مده اشراقکه در حقه دانش در آستین من است
هوش مصنوعی: از اینکه از نصیحت من ناراحت میشوی، خودت را آزار نده. زیرا دانش و راهنماییهایی که دارم، مانند گنجی در دستان من است.