شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساسی را توصیف میکند که به واسطه عشق و زیبایی یک ساقی به او دست داده است. او احساس میکند که عشق باعث رهاییاش از قفس وجود شده و این بیهوشی و سرخوشی تا صبح ادامه خواهد داشت، هر بار که ساقی نگاهی به او میکند.
چون ساقی عشق سر خوش افتاد امشبکرد از قفس وجودم آزاد امشب
هوش مصنوعی: امشب ساقی عشق مرا شاد و سرمست کرد و همچون پرندهای از قفس وجودم آزاد شدم.
تا صبح ابد مایه بیهوشی بودهر جام نگاهی که به من داد امشب
هوش مصنوعی: هر نگاهی که امشب به من انداختی، مثل یک نوشیدنی است که تا صبح همیشه من را بیهوش و غافل از خود میکند.