شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به مفهوم رستاخیز و زایش دوباره از درد و رنج اشاره دارد. او می‌گوید که از خاک پر از رنج و ظلم او، الماس زیبایی به وجود خواهد آمد و شعله‌ای از وجودش برمی‌خیزد. حتی اگر ابر غم بر او باران ببارد، در نهایت، همچنان از خاک او زیبایی و زندگی جدیدی خواهد رست. مثلاً مانند موی روی بدن که با وجود سختی‌ها، باز هم به زندگی ادامه می‌دهد. این ابیات به امید و زنده ماندن در میان چالش‌ها و سختی‌های زندگی می‌پردازد.
از خاک من الماس جفا خواهد رستوین شعله ز قبرم چو گیا خواهد رست
هوش مصنوعی: از خاک من الماس اندوه و غم به وجود خواهد آمد و این شعله‌ای که از قبرم برمی‌خیزد، مانند گیاهی رشد خواهد کرد.
گر ابر غمت قطره چین خواهد ریختچون مو ز تنم خاک بلا خواهد رست
هوش مصنوعی: اگر ابر اندوه تو بخواهد اشکی بریزد، مانند موهایی که از بدنم میریزد، خاک مصیبت بر من خواهد افتاد.