شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از درد و غم عاشقانه خود سخن می‌گوید. او دلش به خاطر عشق به معشوق بیهوده آسیب دیده است و در عوض شادی جهان را به غم و اندوهی که از یار دارد، تبدیل کرده است. همچنین اشاره می‌کند که وجودش اکنون خجالت‌زده است، چرا که زیبایی و نور درونی‌اش بدون عشق دوست، کمرنگ و بی‌ارزش شده است.
دل بیهده ترک عشق دلدار گرفتشادی جهان جای غم یار گرفت
هوش مصنوعی: دل به عشق محبوب خود بیدلیل از دست رفت و اکنون شادیهای دنیا جای غم و اندوه یار را گرفته است.
اکنون خجل است از آنکه مرآت وجودبی صیقل عشق دوست ز نگار گرفت
هوش مصنوعی: اکنون از اینکه وجودش بدون جلا و زینت عشق دوست به تصویر درآمده، احساس شرم می‌کند.