شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غم و اندوه ناشی از دوری معشوق سخن میگوید. روزها را با درد و بلا و شبها را با ناله و غم میگذرانند. دل شاعر به شدت درد میکشد و مانند دریای طوفانی پر از اشک و خون است که نشاندهنده عمق رنج اوست.
روز از غم تو زهر بلا نوش من استشب دور ز تو ناله هم آغوش من است
هوش مصنوعی: هر روز به خاطر غم تو برای من مثل نوشیدن زهر است و هر شب که دور از تو هستم، نالههایم به نوعی با من همدم شدهاند.
دل موج سرشک من ز خون دید بگفتکاین قلزم شعله موج سرجوش من است
هوش مصنوعی: دل من، که پر از غم و اندوه است، به شدت از خونِ سجدههای عاشقانه آسیب دیده و میگوید که این دریا، در واقع، آتش و شعلههای درون من را به تصویر میکشد.