شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از رنج و اندوهی که در دل دارد سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که باوجود نبود عزت و حرمت، همچنان ارزشمند و مقدس مانند یک کتاب مقدس است. دشت سنگستان و تیر غم نمادهایی از سختی‌ها و دردهای زندگی او هستند و در نهایت با اشاره به جهان فرنگ، به تضادهای فرهنگی و اجتماعی نیز اشاره می‌کند.
من پای برهنه دشت سنگستان استوین سینه ز تیر غم خدنگستان است
هوش مصنوعی: من با پای برهنه در دشت سنگی قدم میزنم و این قلب من مانند هدفی است که تیرهای غم به آن اصابت می‌کند.
گرعزت و حرمتی ندارم چه عجبمن مصحفم و جهان فرنگستان است
هوش مصنوعی: اگر من ارزش و مقام خاصی ندارم، چه تعجبی دارد! من مثل قرآن هستم و دنیا مانند یک سرزمین خارجی به نظر میرسد.