شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های عشق و آزادی اشاره می‌کند. او باده را نماد شور و نشاط می‌داند و آسمان را به سادگی دل خود تشبیه می‌کند. همچنین، او حکمت را در زندگی آزاد و بی‌قید و شرط می‌یابد و بر این نکته تأکید می‌کند که حقیقت و معنویت در مکان‌های محدود مانند صومعه‌ها و بر روی سجاده‌ها تحقق نمی‌یابد.
مه ساغر و آسمان خم باده ماستخورشید سویدای دل ساده ماست
هوش مصنوعی: ماه مانند ساغری است و آسمان، همراهی برای شراب ماست؛ خورشید هم نشانهای از عشق صادقانه و خالص ماست.
حکمت رهی روان آزاده ماستنه صومعه وقف تار سجاده ماست
هوش مصنوعی: خرد و دانایی راهی است که ما به سوی آزادی میرویم، نه اینکه فقط در یک مکان عبادت و دراز کشیدن بر سجاده محبوس شویم.