شمارهٔ ۱۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به روشنی احساسات عمیق خود را نسبت به محبوبش بیان می‌کند. او می‌گوید وقتی محبوبش در کنار اوست، شب تارش مانند نور شهب به درخشان می‌شود و غم‌هایش تبدیل به شادی می‌گردد. اما زمانی که محبوبش دور است، چشمانش از درد و غم پر می‌شود و زندگی‌اش به شب تاریکی تبدیل می‌شود.
باتو شب تارم چو شهب می تابدوز تار غمم پود طرب می تابد
هوش مصنوعی: با تو در شب تاریکی مثل نور ماه میدرخشد و از غمهای من، لایهای از شادی و طرب تابیده می‌شود.
چون بی تو شوم مردمک دیده مناز روز دلم رشته شب می تابد
هوش مصنوعی: وقتی که تو در کنارم نیستی، چشم من بیتو مانند مردمیست که در شب تاریک با دل غمگینش میدرخشد.