شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تصویرسازی از دشت وجود خود می‌پردازد که در آن، غم همچون بذری در حال جوانه زدن است. نفس‌های او همانند ابرهایی هستند که از دلش برمی‌خیزند و این نفس‌ها به بلایایش می‌افزایند و تیرهایی از درد به سمت او پرتاب می‌کنند. به طور کلی، شاعر رنج و غم درونی خود را با تصاویری طبیعی و شاعرانه منتقل می‌کند.
در دشت وجودم که فلک می پویدتا بذر غم از برای ذرعش جوید
هوش مصنوعی: در دشت وجود من، آسمان در حال گردش است تا بذرهای غم را برای کاشتش بیابد.
هر ابر نفس که خیزد از بحر دلممسمار بلا روید و ناوک روید
هوش مصنوعی: هر زمانی که احساسی از عمق وجودم برمیخیزد، درد و رنجی به همراهش بروز می‌کند و زخمها و صدمات جدیدی به وجود میآید.