شمارهٔ ۲۰۹
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به یاد عشق و دلدرد خود میپردازد و از زخمهای کهنهی دلش صحبت میکند. او از معشوق میخواهد که در کنار دیگران، مرهمی بر دردهای او باشد تا با وجود غمهای ناشی از عشق، بتواند به زندگی ادامه دهد.
یاد نمک صحبتت ای مهر گسلتازه کندم جراحت کهنه دل
هوش مصنوعی: یاد و گفتوگو با تو برایم همچون نمکی است که زخمهای قدیم را تازه میکند و درد دل را دوباره زنده میسازد.
تومرهم جان دگران باش که مابا زخم غم تو سر بر آریم ز گل
هوش مصنوعی: تو باید مرهم درد و رنج دیگران باشی، چرا که ما با زخمهای ناشی از غم تو، زندگیمان را از گل و سرسبزی باز میداریم.