شمارهٔ ۲۸۹
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از درد و غم ناشی از دوری محبوب سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که مژه‌هایش به افعی تبدیل شده و نشانه‌ای از درد و بلا در چشمانش است. او در حال سوختن از این احساسات است و در عین حال نمی‌تواند برای خود کمکی کند. آتش در وجودش بازتابی از جان رنجور و تفتیده‌اش است.
تا دور شدی ز چشم غمدیده منافعی بلا شد مژه در دیده من
هوش مصنوعی: وقتی که از نظر من دور شدی، غم و اندوهی که در دلم دارم، مانند افعی به سراغم آمد و اشکم را به درد آورد.
خود سوختم و همی نمی دارد دستآتش ز گیاه جان تفتیده من
هوش مصنوعی: من خود را سوختهام و آتش به گیاه جان خستهام نمیزند.