مثنوی

هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به نقد استدلال و ذهنیت کسانی می‌پردازد که به ظواهر وابسته‌اند و از فهم عمیق‌تر عاجزند. او می‌گوید که استدلالی که بر پایه‌ی عقل و فهم درست نباشد، مانند پای چوبین است که نمی‌تواند به راحتی حرکت کند. او به فخر رازی و شکاکیت او اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به نصیر الدین مراجعه کند که در برهان و عقل استاد است. همچنین به تفاوت میان عقل و وهم اشاره کرده و تأکید می‌کند که نباید به ظواهر و شک‌های نادرست توجه کرد. در نهایت، بر اهمیت علم و عقل تأکید می‌کند و می‌گوید که واقعیت‌های عمیق تنها با عقل و فکر صحیح قابل درک است.