شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف عشق و زیبایی معشوقش می‌پردازد. او عشق را همچون گلی سرخ می‌داند که در دل‌ها آتش می‌افروزد و نشان‌دهنده شور و شوقی عمیق است. معشوق، که در دور از دسترس به سر می‌برد، همواره در دل شاعر حاضر است. شاعر اعتراف می‌کند که در جستجوی او، به عالم و آدم سر زده اما معشوق تنها در میخانه و در دل شراب یاب می‌شود. همچنین، او به نقد زاهدان و شیخ‌ها می‌پردازد که با تسبیح و موعظه، از عشق و زیبایی غافل هستند و نمی‌دانند که این عشق از دانه‌ها و تسبیح‌ها فراتر است. در نهایت، شاعر به می‌نا و زلف معشوقش اشاره می‌کند که او را سال‌ها در زنجیر عشق و دیوانگی نگه داشته است.
ای صفی معشوقت آخر دیدی اندرخانه بودبر سراغش گرد عالم گشتنت افسانه بود
هوش مصنوعی: ای صفی، آیا معشوقهات را دیدی؟ در واقع او در خانهاش بود و تو برای یافتن او در تمام دنیا گشتی که داستانی بیش نبوده است.
شاهدی کآواز او از کعبه می‌آمد بگوشعشق بردم بر نشانش مست در میخانه بود
هوش مصنوعی: شاهدی بود که صدای او از کعبه به گوش میرسید. من که در عشق غرق شده بودم، او را در حالی یافتم که در میخانه مست بود.
زان بت بی‌پرده پوشد ار که شیخ شهر چشمعذر او خواهم من از پیرمغان بیگانه بود
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر این است که اگر آن معشوق زیبا و بی‌پرده را که در دل دارم، پوشیده نگاه دارد، باید از روحانی شهر عذر خواهی کنم، چرا که رابطهام با مهر و عطوفت او، منفک از سنتها و رسمهای اجتماعی است.
زاهد ار پنداشت با تسبیح او گردد سپهربیخبر زان چشم مست و گردش پیمانه بود
هوش مصنوعی: اگر زاهد فکر کند که با ذکر و تسبیحش میتواند جهان را تحت تأثیر قرار دهد، غافل از آن است که آن چشم سرمست و گرداب پیمانه، عامل واقعی تحولات است.
روز آدم را سیاه آنخال مشکین کرد و عقلبر گمان افتاد کان دلبردگی از دانه بود
هوش مصنوعی: روزی روزگار، چهره آدم را تیره و تار کرد و عقل به اشتباه افتاد که این عشق و وابستگی فقط ناشی از زیبایی ظاهری است.
دود او در سوختن می‌کرد ظاهر حال شمعکاین شرر پنهان نه تنها در دل پروانه بود
هوش مصنوعی: شعله و دود شمع در حال سوختن نشان‌دهنده حال اوست، چون این آتش پنهانی که در دل پروانه شعلهور است، فقط در دل او نیست و همگی آن را میبینند.
از صفی جو داری ار گمگشته ای در راه عشقزانکه در زنجیر زلفش سال‌ها دیوانه بود
هوش مصنوعی: اگر در مسیر عشق گم شدهای، باید بدانی که تو در دمی از خود بیخود شدهای، چرا که سال‌ها در بند زلف او دیوانه بودهای.