شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر یکدیگر را به تصویر می‌کشد و بیانگر احساسات عمیق و پیچیده‌ی عاشقانه است. شاعر در طول شعر از غم و شوق عشق، جدایی و حسرت گویی می‌کند. او به تمایلات دل و اندوه ناشی از فراق اشاره می‌کند و به تجربه درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. در عین حال، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و به تاثیر عمیق او بر دل و جانی که در پی اوست، اشاره می‌کند. شعر در نهایت بیانگر این است که عشق و دیوانگی سرنوشت فرد را رقم می‌زند و هرچند مشکلاتی در این مسیر وجود دارد، زیبایی عشق همیشه در کنار آن است.
مگر بهر سفر برسته محمل باز جانامکه از تن می‌رود دنبال آن محمل نشین جانم
هوش مصنوعی: آیا به خاطر سفر، آماده منبری نیست که روح من از تن خارج شود و به دنبال آن مرکب سفر برود، ای جان من؟
مکن بر من ملامت گر ز چشم موج خون خیزدکه اندر بحر هجرانست هر دم خوف طوفانم
هوش مصنوعی: مرا سرزنش نکن، اگر از چشمانم اشک بریزد، زیرا در دریای جدایی هر لحظه از طوفان ترس دارم.
عجب نبود اگر پیراهن طاقت قبا گرددبود هر لحظه چون بر دست انبوهی گریبانم
هوش مصنوعی: جالب نیست اگر لباس کمرنگ و نازکی شود، چون هر لحظه بر تن من، اندوه و غم زیادی وجود دارد.
امان ندهد مرا غم آنقدر کز دل کشم آهیمجال از چشم سوزن تنگتر گردیده می‌دانم
هوش مصنوعی: غم و اندوه اجازه نمیدهد که آرام بگیرم، به اندازهای که از عمق قلبم آهی برمیآید. حس میکنم که این درد و ناراحتی فضای بیشتری برای ابراز احساسات من ندارد و تنگتر از چشم سوزن شده است.
مگر می‌رفتش از خاطر هوای ماه کنعانیچنین می‌دید در بین‌الحزن گر پیر کنعانم
هوش مصنوعی: مگر این که فکر و خاطرهی زیبایی از معشوق، مثل ماه کنعانی، از ذهنم نرود؛ وقتی در میان اندوه و غم هستم، حس میکنم که اگر هم پیر شوم، همچنان به یاد او هستم.
شب اندر خواب می‌گفتم سخن با زلف مشکینشسیه‌روزیست تعبیرش که مو بر مو پریشانم
هوش مصنوعی: در خواب شبانه با زلف مشکی او گفتوگو میکردم؛ تعبیر این خواب چیزی جز سیاهی روزگار من نیست که موهایم در هم ریخته و پریشان شدهاند.
ندادم هیچ مجنونی سراغ از خیمه لیلیفزون گشت ار چه گام اندر ره از ریگ بیابانم
هوش مصنوعی: هرگز از هیچ عاشق و مجنونی خبری درباره خیمه لیلی نخواستم. با اینکه در راه او قدم برداشتم و بر روی شنهای بیابان راه رفتم، انتظارم بیشتر شد.
از آن خال سیه خاطر نشد ز اندیشه‌ام خالیکه ه‌ندوی خود آئین خواهد از کف برد ایمانم
هوش مصنوعی: دل من از یاد آن خال سیاه از فکر و خیال پر نیست، زیرا غم و اندوهی که دارم ممکن است ایمانی که در دلم دارم را از بین ببرد.
خط نو رسته باشد بر کمال حسن او آیتخوش از بستان روح افزایش آید بوی ریحانم
هوش مصنوعی: وقتی که خط زیبا و تازهای بر زیبایی او نوشته شود، نشانهای لطیف از باغی است که روح را پرورش میدهد و بوی خوش ریحان را به ارمغان میآورد.
کجا من ترک می‌گویم که هوشم می‌رود از سریکی کاید بگوش از کوی عشق آواز مستانم
هوش مصنوعی: کجا میتوانم ترک کنم که عقل و هوش از سرم می‌رود؟ فقط گوش کن به صدای عاشقان که از کوی عشق میآید، صدای شادی و مستی من است.
خرابی از خراباتی شدن می‌گفت و می‌دیدمکه از سر رفته رفته می‌رود سودای سامانم
هوش مصنوعی: شخصی به صحبت دربارهی ویرانیها میپرداخت و من میدیدم که آرزوی من برای بهبود و ساماندهی، به تدریج از بین می‌رود.
بیادم یاد او نگذاشت حرفی ور گهر خواهیبدامن بر چو گردد موج زن دریای عمانم
هوش مصنوعی: حرفی از او در ذهنم نماند و اگر به دنبال آن گوهری هستی، باید به دامن دل دریاچه عمان برگردی.
خموشی شرط عشق آمد نه من گویم که در مستیندانم کیست می‌گوید سخن زین رمز حیرانم
هوش مصنوعی: خاموشی نشانه عشق است؛ نه این که من بگویم در حال مستی نمیدانم چه کسی صحبت می‌کند. از این راز در شگفتم.
صفی را عشق و رندی سرنوشت افتاد در قسمتچه باک ار بی‌نمازی گوید آلوده است دامانم
هوش مصنوعی: عشق و رفتار آزادانه به سرنوشت صفی تعلق دارد، پس چه اشکالی دارد اگر او در حالی که نماز نمیخواند، بگوید که دامنش آلوده است؟