شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که او زندگی را به دلیل وجود پر برکت خداوند احیا کرده است. همه موجودات از نعمت الهی استفاده می‌کنند، و با وجود اینکه قلم الهی هیچگاه از رحمتش دور نشده، باز هم شاعر نگران است که عصیان و نافرمانی او چقدر در برابر کرم و رحمت خداوند معنی دارد.
ای آنکه دو عالم است احیا ز دمتاشیا همه ریزه‌خوار خوانِ نِعَمَت
هوش مصنوعی: ای تو که وجود دو جهان را با دم خود زنده میکنی، تمام موجودات به مانند میهمانانی هستند که از سفره نعمت تو بهرهمند میشوند.
با آنکه نرفت جز برحمت قلمتعصیان مرا چه قدر پیش کرمت
هوش مصنوعی: با وجود اینکه گناهانم را جز به رحمت تو نمیتوانم جبران کنم، اما باز هم مرا در برابر بزرگواریات چه اندازه شرمنده می‌کند.