تناجی
صفی علیشاه

شمارهٔ ۱۷

هنگام سحور جلوه پیر خوش استدر وقت نهار قوت نیم سیر خوش است
چون عصر شود صحبت احباب نکوستوندر دل شب ناله شبگیر خوش است